अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।
यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥
翻字
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram |
yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ ||
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
翻訳
जसले अन्तकालमा मलाई नै सम्झँदै शरीर छोडेर प्रयाण गर्छ, ऊ मेरो भावमा पुग्छ; यसमा कुनै संशय छैन।
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
解説
कृष्ण मृत्युको समयबारे अर्जुनको प्रश्नतर्फ लाग्नुहुन्छ। शरीर पछाडि छुट्दा उहाँलाई मात्र सम्झँदै प्रयाण गर्ने उहाँको भाव, मद्भावमा पुग्छ। यसमा कुनै शङ्का छैन। श्लोकले जीवनको अन्तिम क्षणलाई ठूलो महत्त्व दिन्छ। तैपनि, अर्को श्लोकहरूले स्पष्ट पारेझैँ, त्यो क्षण संयोगको कुरा होइन। अन्त्यमा मानिसले के सम्झन्छ भन्ने कुरा उसले कसरी जीवन बितायो त्यसले आकार दिन्छ। यसरी उपदेशले मृत्युको घडीलाई सम्पूर्ण जीवनसँग जोड्छ।
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08