詩節 7.30
साधिभूताधिदैवं मां साधियज्ञं च ये विदुः ।
प्रयाणकालेऽपि च मां ते विदुर्युक्तचेतसः ॥
翻字
sādhibhūtādhidaivaṃ māṃ sādhiyajñaṃ ca ye viduḥ |
prayāṇakāle'pi ca māṃ te viduryuktacetasaḥ ||
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
翻訳
உயிர்களின், தேவர்களின், வேள்வியின் அடிப்படையாக என்னை அறிபவர்கள், யோகத்தில் இணைந்த மனத்துடன், உடலை விடும் நேரத்திலும் என்னை அறிகிறார்கள்.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
解説
மேலும் சில சொற்களுடன் அத்தியாயம் முடிகிறது: உயிர்களின் தளமான அதிபூதம், தேவர்களின் தளமான அதிதைவம், வேள்வியின் (யஜ்ஞம்) கொள்கையான அதியஜ்ஞம் ஆகியவற்றுடன் கிருஷ்ணரை அறிபவர்கள், இறக்கும் தருணத்திலும் அவரை அறிகிறார்கள். உடலை விடும் நேரம் பற்றிய இந்தக் குறிப்பு அடுத்த அத்தியாயத்தின் மையக் கருப்பொருளுக்கு வழியமைக்கிறது. வாழ்நாள் முழுவதும் வளர்க்கப்பட்ட அறிவு மரணத்தின் தருணத்திலும் நிலைத்திருக்கும் என்பது கருத்து. இந்தப் புதிய சொற்களின் பொருளை அர்ஜுனன் அடுத்து கேட்கப்போகிறான்.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08