詩節 5.29
भोक्तारं यज्ञतपसां सर्वलोकमहेश्वरम् ।
सुहृदं सर्वभूतानां ज्ञात्वा मां शान्तिमृच्छति ॥
翻字
bhoktāraṃ yajñatapasāṃ sarvalokamaheśvaram |
suhṛdaṃ sarvabhūtānāṃ jñātvā māṃ śāntimṛcchati ||
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
翻訳
என்னை வேள்விகளையும் தவங்களையும் அனுபவிப்பவனாகவும், எல்லா உலகங்களின் பெருந்தலைவனாகவும், எல்லா உயிர்களின் நண்பனாகவும் அறிந்து ஒருவன் அமைதியை அடைகிறான்.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
解説
கிருஷ்ணர் தம்மைப் பற்றிப் பேசுவதுடன் அத்தியாயம் முடிகிறது. அவர் எல்லா வேள்விகளையும் (யஜ்ஞம்) தவங்களையும் ஏற்பவர் (போக்தா); எல்லா உலகங்களின் பெருந்தலைவர்; எல்லா உயிர்களின் நண்பரும் நலம் விரும்பியும் (ஸுஹ்ருத்). அவரை இவ்வாறு அறிபவர் அமைதியை அடைகிறார். பெரும்பாலும் ஆத்மாவையும் பிரம்மத்தையும் மையமாகக் கொண்ட ஓர் அத்தியாயத்துக்குப் பிறகு, இந்த இறுதிச் சுலோகம் ஒரு தனிப்பட்ட, அன்பான தெய்வத்தை முன்னிறுத்துகிறது. பரம்பொருள் தொலைதூரத் தத்துவம் மட்டுமல்ல, நண்பனும் ஆவார் என்ற இந்தக் கருத்து பின்வரும் அத்தியாயங்களில் விரிவடையும்.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08