詩節 13.20
प्रकृतिं पुरुषं चैव विद्ध्यनादी उभावपि ।
विकारांश्च गुणांश्चैव विद्धि प्रकृतिसम्भवान् ॥
翻字
prakṛtiṃ puruṣaṃ caiva viddhyanādī ubhāvapi |
vikārāṃśca guṇāṃścaiva viddhi prakṛtisambhavān ||
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
翻訳
பிரகிருதியும் புருஷனும் இரண்டும் தொடக்கமற்றவை என்று அறி; மாற்றங்களும் குணங்களும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றுகின்றன என்றும் அறி.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
解説
அர்ஜுனன் பெயரிட்ட முதல் இணையான பிரகிருதியையும் (இயற்கை) புருஷனையும் கிருஷ்ணர் இப்போது எடுத்துக்கொள்கிறார். இரண்டும் தொடக்கமற்றவை என்கிறார். காலத்தின் எந்தப் புள்ளியிலும் இரண்டில் எதுவும் படைக்கப்படவில்லை. உலகின் எல்லா மாற்றங்களும், அனைத்தையும் வடிவமைக்கும் மூன்று குணங்களும் பிரகிருதியிலிருந்தே எழுகின்றன. பருப்பொருள், உணர்வு என்ற இரண்டு அடிப்படைக் கொள்கைகள் பற்றிய சாங்கியப் பார்வையை இது சார்ந்திருக்கிறது. கீதை இந்தச் சட்டகத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது; ஆனால் அத்தியாயம் காட்டுவது போல, இரண்டையும் ஒரு பெரிய இறை ஒழுங்குக்குள் வைக்கிறது. அர்ஜுனனுக்கு, அவன் உடலும் மனமும் உணர்ச்சிகளும் எங்கிருந்து வருகின்றன என்பதை இந்தச் சுலோகம் விளக்கத் தொடங்குகிறது.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08