Ayat 5.22
ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।
आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥
Alih aksara
ye hi saṃsparśajā bhogā duḥkhayonaya eva te |
ādyantavantaḥ kaunteya na teṣu ramate budhaḥ ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
হে কৌন্তেয়, স্পৰ্শৰ পৰা উপজা ভোগবোৰ দুখৰ উৎস, কিয়নো সেইবোৰৰ আৰম্ভণি আৰু অন্ত আছে। জ্ঞানীসকলে সেইবোৰত আনন্দ নাপায়।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
কৃষ্ণই ইন্দ্ৰিয়সুখৰ সীমাবদ্ধতা বুজায়। বিষয়ৰ সংস্পৰ্শৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ভোগবোৰ দুঃখযোনি, অৰ্থাৎ দুখৰ উৎস। সেইবোৰ আৰম্ভ হয় আৰু শেষ হয়, আৰু শেষ হোৱাৰ লগে লগে হেৰুৱাৰ বেদনা, লালসা বা হতাশা আনে। সেয়েহে জ্ঞানী ব্যক্তিয়ে সেইবোৰত আনন্দ নাপায়। পদটো কঠোৰ আত্মনিগ্ৰহৰ আহ্বান নহয়; ই এক সৎ পৰ্যবেক্ষণহে যে যিটো সুখৰ অন্ত আছে, সি স্থায়ী তৃপ্তি দিব নোৱাৰে। বিবেকেই প্ৰকৃত সুখ চিনি পায়।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08