Ayat 2.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः
पृच्छामि त्वां धर्मसम्मूढचेताः ।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥
Alih aksara
kārpaṇyadoṣopahatasvabhāvaḥ
pṛcchāmi tvāṃ dharmasammūḍhacetāḥ |
yacchreyaḥ syānniścitaṃ brūhi tanme
śiṣyaste'haṃ śādhi māṃ tvāṃ prapannam ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
மனத்தளர்ச்சி என்ற குறையால் என் இயல்பு பாதிக்கப்பட்டுள்ளது; தர்மம் பற்றி என் மனம் குழம்பியுள்ளது. எது உறுதியாக நன்மை தருமோ அதை எனக்குச் சொல். நான் உன் சீடன், உன்னைச் சரணடைந்தேன், எனக்கு அறிவுறுத்து.
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
தொடக்கக் காட்சியின் திருப்புமுனை இதுவே. அர்ஜுனன் தன் நிலையைத் தானே கண்டறிகிறான்: மனத்தின் ஏழ்மை அல்லது தளர்ச்சி (கார்ப்பண்யம்) என்ற குறையால் அவன் இயல்பு அடக்கப்பட்டுள்ளது; நடத்தையின் சரியான வழியான தர்மம் பற்றி அவன் மனம் குழம்பியுள்ளது. அவன் ஆறுதலை அல்ல, உண்மையான நன்மையை (ஸ்ரேயஸ்) கேட்கிறான், அதையும் உறுதியாகச் சொல்லும்படி கேட்கிறான். பின்னர் தன்னைச் சீடனாக அறிவித்துச் சரணடைகிறான். இந்தச் சுலோகத்திலிருந்து தேரோட்டி, நண்பன் என்ற உறவு குரு, சீடன் என்ற உறவாக மாறுகிறது; உண்மையான உபதேசம் சாத்தியமாகிறது. சீடனாகக் கேட்கும் இந்த மனப்பான்மையே கீதையின் உபதேசம் முழுவதற்கும் வாசலாக அமைகிறது.
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08