Ayat 2.5
गुरूनहत्वा हि महानुभावान्
श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके ।
हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव
भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥
Alih aksara
gurūnahatvā hi mahānubhāvān
śreyo bhoktuṃ bhaikṣyamapīha loke |
hatvārthakāmāṃstu gurūnihaiva
bhuñjīya bhogān rudhirapradigdhān ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
यी महानुभाव गुरुहरूलाई मार्नुभन्दा यस संसारमा भिक्षा मागेर बाँच्नु नै राम्रो। उनीहरू आफ्नो स्वार्थ चाहने भए पनि उनीहरूलाई मारेँ भने यहाँ भोग्ने हरेक सुख रगतले मुछिएको हुनेछ।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
अर्जुन तर्क गर्छन् कि आफ्ना महात्मा गुरुहरूलाई मारेर किनिएको जीवनभन्दा भिखारीको जीवन बढी राम्रो हुनेछ। भिक्षा माग्नु संन्यासीको बाटो थियो, योद्धा राजकुमारको होइन, त्यसैले उनी आफ्नो जीवनको सम्पूर्ण स्थान त्याग्न तयार छन्। उनी स्वीकार्छन् कि उनका गुरुजन धनको स्वार्थले कौरव पक्षमा लागेका छन्, तैपनि तिनको मृत्युबाट पाइने कुनै पनि भोग उनलाई रगतमा डुबेको देखिन्छ। श्लोकले देखाउँछ कि उनको नैतिक कल्पना कति गहिरोसँग जागेको छ: उनी विजय नै कल्पना गर्छन् र त्यसलाई असह्य पाउँछन्।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08