Ayat 11.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रं
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥
Alih aksara
anādimadhyāntamanantavīrya-
manantabāhuṃ śaśisūryanetram |
paśyāmi tvāṃ dīptahutāśavaktraṃ
svatejasā viśvamidaṃ tapantam ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
आदी, मध्य आणि अंत नसलेले, अनंत सामर्थ्याचे, असंख्य बाहू असलेले, चंद्र आणि सूर्य हे नेत्र असलेले, प्रज्वलित अग्नीसारखे मुख असलेले आणि आपल्या तेजाने हे विश्व तापवणारे असे तुम्हाला मी पाहतो.
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
अर्जुन वर्णनाकडे परततो आणि सूर अधिक तीव्र होतो. पुन्हा त्याला आदी, मध्य किंवा अंत सापडत नाही. चंद्र आणि सूर्य श्रीकृष्णांचे नेत्र आहेत आणि त्यांचे मुख धगधगता अग्नी आहे. शेवटची प्रतिमा सर्वांत लक्षवेधी आहे: श्रीकृष्णांचे तेज संपूर्ण जगाला तापवत आहे. आतापर्यंत रूपाचा प्रकाश डोळे दिपवणारा होता; येथे तो जाळू लागतो. हा श्लोक विस्मयाकडून भयाकडे झालेले वळण दाखवतो. ज्या तेजाने विश्व प्रकट केले तेच आता त्याला धोका देत असल्यासारखे वाटते, आणि पुढे येणाऱ्या गिळणाऱ्या मुखांच्या भयंकर प्रतिमांची ही तयारी आहे.
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08