Ayat 11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥
Alih aksara
tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanañjayaḥ |
praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalirabhāṣata ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
ਤਦ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਰੋਮ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਦੇਵ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
ਸੰਜੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਤੀ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੂੰ ਕੰਡੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਤੀਬਰ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਲੋਕ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਸਤਤ ਅਤੇ ਭੈ ਦੇ ਲੰਮੇ ਭਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਠਹਿਰਾਅ ਹੈ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤਬਦੀਲੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਕੋਲ ਹੁਣ ਪੂਜਾ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਅਰੰਭ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਲੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08