Ayat 11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥
Alih aksara
tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanañjayaḥ |
praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalirabhāṣata ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
त्यसपछि आश्चर्यले भरिएका, रोमाञ्चित भएका धनञ्जयले देवलाई शिर झुकाएर प्रणाम गरे र हात जोडेर बोले।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
सञ्जय दर्शनप्रति अर्जुनको प्रतिक्रिया वर्णन गर्छन्। उनी आश्चर्यले भरिन्छन्, र उनका रौँ ठाडा हुन्छन्, जुन भारतीय साहित्यमा तीव्र भावनाको चिह्न हो। बोल्नुअघि उनी शिर झुकाउँछन् र श्रद्धाले हात जोड्छन्। अर्जुनको स्तुति र त्रासको लामो स्तोत्रअघिको यो विराम हो। यसले कृष्णसँग उनको सम्बन्धको परिवर्तन देखाउँछ: साथी र सारथिलाई अब पूजाका मुद्राका साथ देवताका रूपमा पुगिन्छ। शब्दले संवादको सुरुको प्रतिध्वनि गर्छ, जहाँ अर्जुनका रौँ ठाडा भएका थिए, तर त्यसबेला युद्धको डरले।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08