Ayat 1.47
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
Alih aksara
evamuktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat |
visṛjya saśaraṃ cāpaṃ śokasaṃvignamānasaḥ ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
সঞ্জয়ে ক'লে: ৰণভূমিত এনেদৰে কৈ শোকত মন উদ্বিগ্ন হোৱা অৰ্জুনে ধনু-কাঁড় পেলাই দি ৰথৰ আসনত বহি পৰিল।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
সঞ্জয়ে এটা ছবিৰে অধ্যায় শেষ কৰে। কথা শেষ কৰি অৰ্জুনে ধনু-কাঁড় এৰি দিয়ে আৰু শোকত বিচলিত মনেৰে ৰথত বহি পৰে। অধ্যায়ৰ আগভাগত আত্মবিশ্বাসেৰে তুলি লোৱা ধনুখন এতিয়া তেওঁৰ কাষত পৰি আছে। কৃষ্ণই এতিয়ালৈকে প্ৰায় একো কোৱা নাই। অধ্যায়টো নীৰৱতা আৰু পতনত শেষ হয়, আৰু বাকী গোটেই গীতা এই মুহূৰ্তৰ উত্তৰ। এই অধ্যায়ক প্ৰায়ে অৰ্জুনবিষাদযোগ বুলি কোৱা হয়, কিয়নো বিষাদেই শিক্ষালৈ যোৱা দুৱাৰ।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08