Ayat 1.38
यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ।
कुलक्षयकृतं दोषं मित्रद्रोहे च पातकम् ॥
Alih aksara
yadyapyete na paśyanti lobhopahatacetasaḥ |
kulakṣayakṛtaṃ doṣaṃ mitradrohe ca pātakam ||
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Terjemahan
लोभले बुद्धि भ्रष्ट भएका यी मानिसहरूले कुलनाशको दोष र मित्रद्रोहको पाप नदेखे पनि,
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Penjelasan
अर्जुन स्वीकार्छन् कि लोभले अन्धा भएका कौरवहरूले कुल नष्ट गर्नु र मित्रसँग विश्वासघात गर्नुको खराबी देख्न सक्दैनन्। उनी तिनलाई माफ गर्दैनन्; उनी तिनको लोभलाई सिधै नाम दिन्छन्। तर उनी तर्क गर्न थाल्छन् कि तिनको अन्धोपनले आफ्नो अन्धोपनलाई जायज ठहराउँदैन। वाक्य अर्को श्लोकसम्म जान्छ। यो उनको तर्कमा परिपक्व कदम हो: एकजनाको गल्तीले अर्कोलाई पनि त्यस्तै गर्न बाध्य पार्दैन। धेरै पाठकहरू यसलाई अर्जुनको सबैभन्दा विचारशील बुँदामध्ये एक मान्छन्, यद्यपि संवादले पछि यसलाई फराकिलो सन्दर्भमा राख्नेछ।
Oleh Sanskrit System · Draf mesin · claude-opus-5-5 · 2026-11-08