Verset 5.22
ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।
आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥
Translittération
ye hi saṃsparśajā bhogā duḥkhayonaya eva te |
ādyantavantaḥ kaunteya na teṣu ramate budhaḥ ||
Par Sanskrit System · Brouillon automatique · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Traduction
हे कौंतेया, स्पर्शांतल्यान जल्मपी भोग दुख्खाचें मूळ, कारण तांकां सुरवात आनी शेवट आसा. शाणे तातूंत रमनात.
Par Sanskrit System · Brouillon automatique · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Explication
इंद्रियसुखाच्यो मर्यादा श्रीकृष्ण स्पश्ट करता. विशयां कडेन संपर्कांतल्यान उदेवपी भोग दुःखयोनी, म्हळ्यार दुख्खाचें मूळ. ते सुरू जातात आनी सोंपतात, आनी तांचो शेवट नुकसान, लालसा वा निराशा हाडटा. शाणे तातूंत रमनात. हो श्लोक सुखाचो धिक्कार करिना; तो फकत सांगता की जें सुरू जाता तें सोंपतलेंच, आनी ताचेर पुराय आलाशिरो दवरप म्हळ्यार दुख्खाक आमंत्रण दिवप. शाणपण वचपी गजालींक कायमचीं मानिना.
Par Sanskrit System · Brouillon automatique · claude-opus-5-5 · 2026-11-08