Verset 11.41
सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं
हे कृष्ण हे यादव हे सखेति ।
अजानता महिमानं तवेदं
मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥
Translittération
sakheti matvā prasabhaṃ yaduktaṃ
he kṛṣṇa he yādava he sakheti |
ajānatā mahimānaṃ tavedaṃ
mayā pramādātpraṇayena vāpi ||
Par Sanskrit System · Brouillon automatique · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Traduction
உன்னுடைய இந்த மகிமையை அறியாமல், நண்பன் என்று கருதி, கவனக்குறைவாலோ அன்பாலோ, கிருஷ்ணா, யாதவா, தோழா என்று துணிச்சலுடன் நான் சொன்னவை எவையோ,
Par Sanskrit System · Brouillon automatique · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Explication
அர்ஜுனனின் துதி மன்னிப்பு வேண்டலாக மாறுகிறது; வாக்கியம் அடுத்த சுலோகத்துக்குள் தொடர்கிறது. ஆண்டுகள் தோறும் கிருஷ்ணரிடம் தான் எப்படிப் பேசினான் என்பதை அவன் நினைவுகூர்கிறான்: ஒரு தோழனை அழைப்பது போல, இயல்பாகவும் துணிச்சலாகவும், கிருஷ்ணா, யாதவா, நண்பா என்று அழைத்தான். இப்போது காணும் மகிமையை அறியாமல், கவனக்குறைவாலோ வெறுமனே அன்பாலோ அப்படிச் செய்தான். இந்தச் சுலோகம் ஆழ்ந்த மனிதத்தன்மை கொண்டது. காட்சி நட்பை அழித்துவிடவில்லை; அதை எவ்வளவு எளிதாக எடுத்துக்கொண்டான் என்பதை அர்ஜுனனுக்கு உணர்த்தியுள்ளது. அந்த நெருக்கமே அன்பில் பிறந்ததால், அவன் வருத்தம் கனிவுடன் கலந்திருக்கிறது.
Par Sanskrit System · Brouillon automatique · claude-opus-5-5 · 2026-11-08