Bhagavad Gita · Adhyaya 11 11.29

যেনেকৈ পতংগবোৰ বিনাশৰ বাবে তীব্ৰ বেগেৰে জ্বলন্ত জুইত সোমায়, তেনেকৈ এই লোকসমূহো বিনাশৰ বাবে তীব্ৰ বেগেৰে তোমাৰ মুখবোৰত সোমাইছে।

আগৰটোতকৈ অধিক অন্ধকাৰ দ্বিতীয় এক তুলনা আহে। পতংগবোৰ যেনেকৈ সম্পূৰ্ণ বেগেৰে শিখালৈ উৰি গৈ মৰে, তেনেকৈ লোকসমূহ কৃষ্ণৰ মুখত সোমাই যায়। আগৰ শ্লোকৰ নদীবোৰ স্বভাৱতে বৈছিল; পতংগবোৰ সেই বস্তুৰ আকৰ্ষণত টানিত হয় যিয়ে সিহঁতক ধ্বংস কৰে। কিছুমান পাঠকে ইয়াত কামনা আৰু মোহৰ দ্বাৰা নিজৰ অন্তৰ ফালে চালিত জীৱৰ ছবি দেখে, যেনেকৈ যোদ্ধাসকলক যুদ্ধৰ ফালে ঠেলি নিয়া হৈছে। দুয়োটা ছবিয়ে একেলগে মৰণশীলতাৰ দুয়োটা দিশ ধৰি ৰাখে: উৎসলৈ স্বাভাৱিক প্ৰত্যাৱৰ্তন আৰু বিনাশৰ ফালে অন্ধ দৌৰ।