Bhagavad Gita · Adhyaya 11 11.28

যেনেকৈ নদীবোৰৰ বহুতো জলধাৰা সাগৰৰ ফালে বেগেৰে বৈ যায়, তেনেকৈ মানৱলোকৰ এই বীৰসকলে তোমাৰ জ্বলন্ত মুখবোৰত প্ৰৱেশ কৰিছে।

যি দেখিছে তাৰ অৰ্থ বুজিবলৈ অৰ্জুনে এক তুলনা বিচাৰে। নদীবোৰ যেনেকৈ সাগৰৰ ফালে দৌৰি যায়, তেনেকৈ যোদ্ধাসকল কৃষ্ণৰ জ্বলন্ত মুখত সোমাইছে। ছবিটো একেলগে ভয়ংকৰ আৰু আচৰিতধৰণে শান্ত। নদীবোৰ বলপূৰ্বক সাগৰলৈ নাযায়; তালৈ বৈ যোৱাটো সিহঁতৰ স্বভাৱ, আৰু সাগৰত সিহঁতে নিজৰ পৃথক নাম হেৰুৱায়। বহু পাঠকে ইয়াত এই ইংগিত পায় যে মৃত্যু কেৱল ধ্বংস নহয়, এক প্ৰত্যাৱৰ্তন। জীৱনত ইমান পৃথক বীৰসকল জলধাৰা সাগৰত মিলি যোৱাৰ দৰে একক ৰূপটোত মিলি যায়।