Bhagavad Gita · Adhyaya 11 11.27

दाह्राले विकराल र भयानक तपाईंका मुखहरूमा हतारिँदै पसिरहेका छन्। कोही दाँतका बीचमा अड्किएका, शिर धुलोपिठो भएका देखिन्छन्।

अघिल्लो श्लोकको वाक्य गीताका सबैभन्दा हिंस्रक बिम्बमध्ये एकसँग पूरा हुन्छ। दुवै सेनाका योद्धा कृष्णका मुखतिर हतारिँदै छन्, र कोही दाँतबीच अड्किएका, शिर कुच्चिएका देखिन्छन्। यो भयावहता जानीजानी हो। अर्जुनलाई आफन्त मार्ने डर थियो; अब उनी देख्छन् कि उनीहरूको मृत्यु पहिल्यै ईश्वरीय रूपमा समाहित छ, मानौँ भइसकेको होस्। श्लोकले हिंसाको महिमा गाउँदैन। यसले अर्जुनलाई काल र मरणशीलताको यथार्थसँग सामना गराउँछ, जसबाट कुनै पक्षका कोही पनि उम्कन सक्दैनन्।