Bhagavad Gita · Adhyaya 11 11.24

হে বিষ্ণু, আকাশ চুই থকা, নানা বৰণত জ্বলি থকা, মুখ মেলি থকা আৰু বিশাল জ্বলন্ত চকুৰে যুক্ত তোমাক দেখি মোৰ অন্তৰাত্মা ব্যথিত হৈছে, আৰু মই ধৈৰ্য বা শান্তি একো বিচাৰি নাপাওঁ।

অৰ্জুনে আকাশলৈকে ওখ হৈ থকা, নানা ৰঙত জিলিকা, মুখ মেলা আৰু বিশাল জ্বলন্ত চকুৰে ৰূপটোৰ বৰ্ণনা দিয়ে। তেওঁৰ অন্তৰৰ গভীৰতম সত্তা কঁপি উঠিছে, আৰু তেওঁ কয় যে ধৃতি অৰ্থাৎ স্থিৰতা বা শম অৰ্থাৎ শান্তি একো বিচাৰি নাপায়। গীতাই তেওঁক ঠিক এই গুণবোৰ গঢ়ি তুলিবলৈকে শিকাই আহিছে। দৰ্শনটোৱে সেইবোৰ কাঢ়ি লয়, দেখুৱায় যে সহায়হীন মানুহৰ সংযম এনে শক্তিৰ সন্মুখত টিকি থাকিব নোৱাৰে। তেওঁ কৃষ্ণক বিষ্ণু বুলি মাতে, ৰূপটোৰ আঁৰৰ দেৱতাক চিনি পাই। শ্লোকটো সম্পূৰ্ণ অন্তৰ্বিশৃংখলাৰ স্বীকাৰোক্তি, যিয়ে তেওঁক কৃপা ভিক্ষা কৰিবলৈ লৈ যাব।