Bhagavad Gita · Adhyaya 11 11.17

কিৰীট, গদা আৰু চক্ৰধাৰী, চাৰিওফালে দীপ্তিমান তেজৰ ৰাশি, চাবলৈ কঠিন, জ্বলন্ত অগ্নি আৰু সূৰ্যৰ দৰে সকলোতে উজ্জ্বল, অপৰিমেয় তোমাক মই দেখিছোঁ।

সীমাহীন ৰূপৰ ভিতৰত অৰ্জুনে চিনাকি চিন চিনি পায়: কিৰীট, গদা আৰু চক্ৰ, পৰম্পৰাগতভাৱে বিষ্ণুৰ সৈতে জড়িত প্ৰতীক। এই বিৱৰণবোৰে দৰ্শনটোক তেওঁ জনা কিবা এটাৰ লগত বান্ধি ৰাখে। তথাপি এইবোৰ এনে এক পোহৰৰ ৰাশিৰ মাজত স্থাপিত যিটো ইমান তীব্ৰ যে চাবলৈ কঠিন, জুই আৰু সূৰ্য একেলগে জ্বলাৰ দৰে, জুখিব নোৱৰা। শ্লোকটোৱে দৰ্শনৰ দুয়োটা দিশ একেলগে দেখুৱায়: চিনিব পৰা এক দিব্য মূৰ্তি, আৰু চিনাকিক অভিভূত কৰা এক দীপ্তি। সাধাৰণ দৃষ্টিয়ে সহিব নোৱৰা বস্তু দেখাৰ চাপ অৰ্জুনে অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিছে।