Bhagavad Gita · Adhyaya 11 11.14

তেতিয়া বিস্ময়ত অভিভূত আৰু ৰোমাঞ্চিত হৈ ধনঞ্জয়ে দেৱতাক মূৰ দোঁৱাই প্ৰণাম কৰি হাত যোৰ কৰি ক'লে।

সঞ্জয়ে দৰ্শনৰ প্ৰতি অৰ্জুনৰ প্ৰতিক্ৰিয়া বৰ্ণনা কৰে। তেওঁ বিস্ময়েৰে ভৰি পৰে, আৰু গাৰ নোম শিয়ৰি উঠে, ভাৰতীয় সাহিত্যত তীব্ৰ আৱেগৰ চিন। কথা কোৱাৰ আগতে তেওঁ মূৰ দোঁৱায় আৰু শ্ৰদ্ধাৰে হাত যোৰ কৰে। শ্লোকটো অৰ্জুনৰ স্তুতি আৰু আতংকৰ দীঘলীয়া স্তোত্ৰৰ আগৰ এক বিৰতি। ই কৃষ্ণৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্কৰ পৰিৱৰ্তন দেখুৱায়: বন্ধু আৰু সাৰথিজনক এতিয়া পূজাৰ ভংগীৰে দেৱতা হিচাপে আগবঢ়া হৈছে। এই বৰ্ণনাই সংলাপৰ আৰম্ভণিৰ কথা মনত পেলায়, য'ত অৰ্জুনৰ নোম শিয়ৰি উঠিছিল, কিন্তু তেতিয়া যুদ্ধৰ আশংকাত ভয়ত।