7 shlokas
- 1
इति
iti
- 2
कर्षकस्यायं खलयज्ञो नित्यः काम्यश्च इति वचनद्वयबलाद् अवगम्यते
karṣakasyāyaṃ khalayajño nityaḥ kāmyaśca iti vacanadvayabalād avagamyate
- 3
अकरणे प्रत्यवायात्नित्यत्वं छेदनादिपापनिवर्तकत्वात्काम्यत्वं च
akaraṇe pratyavāyātnityatvaṃ chedanādipāpanivartakatvātkāmyatvaṃ ca
- 4
खलयज्ञस्य नित्यत्वं शैवपुराणे दर्शितम्
अदत्त्वा कर्षको देवि यस्तु धान्यं प्रवेशयेत्
तस्य तृष्णाभिभूतस्य देवि पापं ब्रवीम्यहम्
khalayajñasya nityatvaṃ śaivapurāṇe darśitam
adattvā karṣako devi yastu dhānyaṃ praveśayet
tasya tṛṣṇābhibhūtasya devi pāpaṃ bravīmyaham
- 5
दिव्यं वर्षसहस्रं तु दुरात्मा कृषिकारकः
मरुदेशे भवेद्वृक्षः स पुष्पफलवर्जितः
divyaṃ varṣasahasraṃ tu durātmā kṛṣikārakaḥ
marudeśe bhavedvṛkṣaḥ sa puṣpaphalavarjitaḥ
- 6
तस्यान्ते मानुषो भूत्वा कदाचित्कालपर्ययात्
दरिद्रो व्याधितो मूर्खः कुलहीनश्च जायते
tasyānte mānuṣo bhūtvā kadācitkālaparyayāt
daridro vyādhito mūrkhaḥ kulahīnaśca jāyate
- 7
दातव्यस्य धान्यस्य परिमाणमाह
dātavyasya dhānyasya parimāṇamāha

