البيت 9.19
तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च ।
अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥
النقحرة
tapāmyahamahaṃ varṣaṃ nigṛhṇāmyutsṛjāmi ca |
amṛtaṃ caiva mṛtyuśca sadasaccāhamarjuna ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
அர்ஜுனா, நான் வெப்பம் தருகிறேன்; மழையைத் தடுக்கிறேன், பொழியவும் செய்கிறேன். அழியாமையும் நானே, மரணமும் நானே; உள்ளதும் நானே, இல்லாததும் நானே.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
கிருஷ்ணர் இருமைகளின் இணைகளில் தம்மைப் பெயரிடுகிறார். அவர் வெப்பம் தருகிறார்; மழையைத் தடுக்கிறார், பொழியவும் செய்கிறார். அழியாமையும் மரணமும், உள்ளதும் இல்லாததும் (ஸத், அஸத்) அவரே. இச்சுலோகம் தெய்வத்தை வாழ்வின் எந்தப் பகுதியிலிருந்தும் பிரிக்க மறுக்கிறது. இனியதில் மட்டுமல்ல, கடினமானதிலும் அவர் இருக்கிறார்; வாழ்வில் மட்டுமல்ல, மரணத்திலும். இது துன்பத்தை நியாயப்படுத்துவது அல்ல; எல்லா அனுபவங்களும் ஒரே பரந்த உண்மைக்குள் அடங்கியுள்ளன என்று காட்டுவது. எதிரெதிரானவை தோன்றும் இடத்திலும் ஒருமை நிலைத்திருக்கிறது.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08