البيت 8.6
यं यं वापि स्मरन्भावं त्यजत्यन्ते कलेवरम् ।
तं तमेवैति कौन्तेय सदा तद्भावभावितः ॥
النقحرة
yaṃ yaṃ vāpi smaranbhāvaṃ tyajatyante kalevaram |
taṃ tamevaiti kaunteya sadā tadbhāvabhāvitaḥ ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
కౌంతేయా, మనిషి చివరలో దేహాన్ని విడిచేటప్పుడు ఏ భావాన్ని స్మరిస్తాడో, ఎల్లప్పుడూ ఆ భావంలోనే మలచబడినవాడై అదే భావాన్ని పొందుతాడు.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
కృష్ణుడు ఒక సాధారణ నియమాన్ని చెబుతున్నాడు: దేహం విడిచే సమయంలో మనిషి ఏ స్థితిని స్మరిస్తాడో అదే స్థితిని చేరుతాడు. కానీ ఆ చివరి స్మరణ యాదృచ్ఛికం కాదు; ఆ భావంతో నిత్యమూ ప్రభావితమైనవాడే దానిని చివరలో స్మరిస్తాడు. జీవితకాలంలో మనస్సు దేనిపై నిలుస్తుందో అదే చివరి క్షణంలో ఉపరితలానికి వస్తుంది. అందువల్ల ఈ శ్లోకం మరణం గురించి కంటే జీవితం గురించే ఎక్కువగా చెబుతుంది: ప్రతిరోజూ మనం దేనిని పెంచుకుంటామో అదే మన గమ్యాన్ని తీర్చిదిద్దుతుంది.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08