البيت 8.5
अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।
यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥
النقحرة
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram |
yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
जो अंतकाळी केवळ माझेच स्मरण करत शरीर सोडून जातो, तो माझ्या स्वरूपाला प्राप्त होतो; यात कोणताही संशय नाही.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
कृष्ण अर्जुनाच्या दुसऱ्या प्रश्नाचे उत्तर देतो: मृत्यूच्या वेळी ईश्वराला कसे जाणावे? उत्तर साधे आहे: त्याचे स्मरण करावे. अन्तकाले, म्हणजे शेवटच्या क्षणी, जो मामेव स्मरन्, म्हणजे केवळ माझे स्मरण करत शरीर सोडतो, तो मद्भाव, म्हणजे माझ्या स्वरूपाला प्राप्त होतो. नास्त्यत्र संशयः, म्हणजे यात शंका नाही, हे दृढ आश्वासन आहे. भारतीय परंपरेत मृत्यूच्या वेळी ईश्वराचे नाव घेण्याची प्रथा या श्लोकावर आधारलेली आहे. पण पुढच्या श्लोकांत कृष्ण स्पष्ट करतो की असे शेवटचे स्मरण आयुष्यभराच्या सरावाचे फळ असते.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08