البيت 2.70
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् ।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥
النقحرة
āpūryamāṇamacalapratiṣṭhaṃ
samudramāpaḥ praviśanti yadvat |
tadvatkāmā yaṃ praviśanti sarve
sa śāntimāpnoti na kāmakāmī ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
எப்போதும் நிரம்பிக்கொண்டிருந்தும் தன் எல்லையில் அசையாமல் இருக்கும் கடலில் நீர் புகுவது போல, எல்லா ஆசைகளும் எவரிடம் புகுகின்றனவோ அவர் அமைதியை அடைகிறார்; ஆசைகளைத் துரத்துபவர் அல்ல.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
கிருஷ்ணர் மீண்டும் நீரின் உவமைக்குத் திரும்புகிறார், இம்முறை பெரும் அளவில். ஆறுகள் தொடர்ந்து கடலில் கலக்கின்றன; ஆயினும் கடல் தன் எல்லைக்குள் இருக்கிறது, கலங்குவதில்லை. அதுபோல எல்லா ஆசைகளும் தம்மைக் கலக்காமல் எவருள் புகுகின்றனவோ அவர் அமைதியை அடைகிறார்; ஆசைகளைத் துரத்துபவர் அல்ல. ஆசைகள் எழுவதே நின்றுவிடுகிறது என்று இந்தச் சுலோகம் சொல்லவில்லை. ஆசைகள் உள்ளே வந்து அலை எழுப்பாமல் கரைந்துவிடும் அளவுக்கு ஆழமான முழுமையை இது விவரிக்கிறது. அத்தியாயத்தின் மிக நினைவில் நிற்கும் உவமைகளில் இது ஒன்று. ஆழம் உள்ள மனம் எதற்கும் அசைவதில்லை.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08