البيت 2.19
य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥
النقحرة
ya enaṃ vetti hantāraṃ yaścainaṃ manyate hatam |
ubhau tau na vijānīto nāyaṃ hanti na hanyate ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
जो याला मारणारा समजतो आणि जो याला मारला गेलेला समजतो, ते दोघेही जाणत नाहीत. हा मारत नाही आणि मारलाही जात नाही.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
अर्जुनाला भीती होती की आपण गुरूंचा आणि आप्तांचा वध करणार आहोत. कृष्ण या भीतीचे मूळच उपटतो. आत्मा ना मारणारा आहे, ना मारला जाणारा. मारणे आणि मरणे या क्रिया केवळ शरीराच्या पातळीवर घडतात. जो आत्म्याला कर्ता किंवा बळी समजतो, तो त्याचे खरे स्वरूप जाणत नाही. हा विचार कठोपनिषदातही आढळतो. याचा अर्थ हिंसेला मान्यता नव्हे, तर अर्जुनाच्या शोकाचे तात्त्विक मूळ दूर करणे हा आहे. पुढे कृष्ण कर्तव्य आणि अनासक्तीचे विचार मांडून या तत्त्वाला नैतिक चौकट देतो.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08