البيت 2.15
यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ।
समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥
النقحرة
yaṃ hi na vyathayantyete puruṣaṃ puruṣarṣabha |
samaduḥkhasukhaṃ dhīraṃ so'mṛtatvāya kalpate ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
ਹੇ ਪੁਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਆਕੁਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕਸਾਰ ਅਤੇ ਧੀਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ (ਅੰਮ੍ਰਿਤਤਵ) ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇੱਥੇ ਸਮਤਾ, ਭਾਵ ਮਨ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਤਮਿਕ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਗੀਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08