البيت 11.32
कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो
लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः ।
ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे
येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥
النقحرة
kālo'smi lokakṣayakṛtpravṛddho
lokānsamāhartumiha pravṛttaḥ |
ṛte'pi tvāṃ na bhaviṣyanti sarve
ye'vasthitāḥ pratyanīkeṣu yodhāḥ ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
श्रीभगवंतान म्हळें: हांव लोकांचो नाश करपी, वाडून व्हड जाल्लो काळ, हांगा लोकांक व्हरपाक लागिल्लो. तुजे बगरूय, विरोधी सैन्यांनी उबे आशिल्ल्या ह्या झुजाऱ्यां मदलो कोणूच उरचो ना.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
गीतेंतल्या सगळ्यांत नामनेच्या ओळीं मदल्या एका वरवीं श्रीकृष्ण जाप दिता: हांव काळ (काळ), वाडून व्हड जाल्लो, लोकांचो नाश करपी, हांगा सगळ्या लोकांक परत घेवपाक लागिल्लो. काळ ही सगळ्याक शेवट हाडपी शक्त, आनी ती आदींच झुजाच्या मळार वावुरता. मागीर थेट अर्जुनाक उद्देशून मुद्दो येता: ताच्या कर्मा बगरूय, ताचे मुखार उबे आशिल्ले झुजारी जियेवचे नात. ताणें झुजपाक न्हयकार दिलो जाल्यार ते वांचचे नात. हो श्लोक ताची दुविधा नव्यान मांडटा. जाचो ताका भंय दिसता तो निकाल ताच्या हातांत ना; ताच्या हातांत उरता तें ह्या घडणुकेंत तो कसो वागता.
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08