البيت 11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥
النقحرة
tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanañjayaḥ |
praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalirabhāṣata ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
ତା ପରେ ବିସ୍ମୟରେ ଅଭିଭୂତ ଓ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଧନଞ୍ଜୟ ଦେବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ପ୍ରଣାମ କରି ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ।
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
ସଞ୍ଜୟ ଦର୍ଶନ ପ୍ରତି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେ ବିସ୍ମୟରେ ଭରିଯାନ୍ତି, ଆଉ ତାଙ୍କ ଦେହର ଲୋମ ଠିଆ ହୋଇଯାଏ, ଯାହା ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ଭାବାବେଗର ଚିହ୍ନ। କହିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁନ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ହାତ ଯୋଡ଼ନ୍ତି। ଶ୍ଳୋକଟି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଓ ଆତଙ୍କର ଲମ୍ବା ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବର ଏକ ବିରତି। ଏହା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଏ: ବନ୍ଧୁ ଓ ସାରଥିଙ୍କ ପାଖକୁ ଏବେ ଉପାସନାର ମୁଦ୍ରାରେ ଦେବତା ରୂପେ ଯାଆନ୍ତି। ଏହା ସଂଳାପର ଆରମ୍ଭକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କରେ, ଯେଉଁଠି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଲୋମ ଯୁଦ୍ଧର ଆଶଙ୍କାରେ ଭୟରୁ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା।
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08