البيت 1.47
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
النقحرة
evamuktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat |
visṛjya saśaraṃ cāpaṃ śokasaṃvignamānasaḥ ||
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
الترجمة
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ରଣଭୂମିରେ ଏପରି କହି ଶୋକରେ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ମନରେ ଅର୍ଜୁନ ଧନୁ ଓ ଶର ପକାଇଦେଇ ରଥର ଆସନରେ ବସିପଡ଼ିଲେ।
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
الشرح
ସଞ୍ଜୟ ଏକ ଚିତ୍ର ସହ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ କରନ୍ତି। କଥା ସାରି ଅର୍ଜୁନ ଧନୁ ଓ ଶର ଛାଡ଼ିଦେଇ ରଥରେ ବସିଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମନ ଶୋକରେ ହଲିଯାଇଛି। ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଉଠାଇଥିବା ଧନୁ ଏବେ ପାଖରେ ପଡ଼ିଛି। କୃଷ୍ଣ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାୟ କିଛି କହିନାହାନ୍ତି। ଅଧ୍ୟାୟ ନୀରବତା ଓ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିବାରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଆଉ ବାକି ଗୀତା ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଉତ୍ତର। ଏହାକୁ ଅର୍ଜୁନବିଷାଦ ଯୋଗ କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏହି ନିରାଶା ହିଁ ସେହି ଭୂମି ହୁଏ ଯେଉଁଠାରୁ ଉପଦେଶ ଜନ୍ମେ।
بقلم Sanskrit System · مسودة آلية · claude-opus-5-5 · 2026-11-08